زندگی در “ارتفاعات ” میزان خودکشی را افزایش می دهد

زندگی در “ارتفاعات ” میزان خودکشی را افزایش می دهد

هم رسان: گروهی از دانشمندان دانشگاه یوتا به سرپرستی دکتر برنت مایکل کییس با انجام تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که افراد ساکن در مناطق مرتفع تر بیشتر در معرض خطر خودکشی هستند. این محققان یک نظریه درباره دلیل این مسئله و همچنین توصیه هایی درباره آن ارائه کرده اند.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، کییس و همکاران او در این مطالعه ۱۲ تحقیق انجام شده در گذشته را مورد بررسی قرار دادند که همگی آنها درباره رابطه خودکشی یا افسردگی با ارتفاع بودند. این دانشمندان به این نتیجه رسیدند که خودکشی در ایالت ها کوهستانی آریزونا، کلرادو، آیداهو، مونتانا، نوادا، نیومکزیکو، یوتا و وایومینگ شایع تر است، البته آلاسکا و ویرجینیا نیز از نرخ بالایی برخوردار هتسند.
دانشمندان در بررسی میزان خودکشی در مناطق مختلف آمریکا متوجه شدند که میزان خودکشی در هر ۱۰۰هزار نفر در ارتفاعات ۱۷٫۷، در ارتفاعات متوسط ۱۱٫۹ و در ارتفاعات کم تنها ۴٫۸ نفر است. به هر حال به جای این که یک افزایش یکنواخت در میزان خودکشی با افزایش ارتفاع وجود داشته باشد، این نرخ در ارتفاعات بین تقریبا ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پایی از افزایش ناگهانی برخوردار است.

اگرچه این مطالعات عوامل دیگری که ممکن است منجر به افزایش میزان خودکشی در بعضی از جاها می شوند را در نظر نگرفته است، اما باید به خاطر داشت که عوامل دیگری مانند فقر و درآمد پایین نیز نقش مهمی در این اتفاق ایفا می کنند. اما مسئله جالب توجه این است که افراد ساکن در ارتفاعات در معرض خطر کمتر مرگ به خاطر سایر علت ها هستند. همچنین این دانشمندان متوجه شدند که داشتن سلاح گرم در خانه نیز نمی تواند با عامل ارتفاع برابری کند.
طبق گفته های گروه کییس دلیل افزایش خودکشی در ارتفاعات می تواند اختلالی با نام hypobaric hypoxia مزمن یا کاهش سطح اکسیژن خون به دلیل فشار پایین اتمسفر باشد. این محققان معتقدند که می توان این مشکل را با استفاده از دارو و درمان برای کاهش سطح سروتونین ناقل عصبی یا تحت تاثیر قرار دادن انرژی زیستی مغز مورد توجه قرار داد.
این تحقیق اخیرا در مجله Harvard Review of Psychiatry منتشر شده است.

نوشته زندگی در “ارتفاعات ” میزان خودکشی را افزایش می دهد اولین بار در هم رسان پدیدار شد.

Powered by WPeMatico

هیدروژل ضد سرطان تا زمان تاثیر در محل مورد نظر باقی می ماند

هیدروژل ضد سرطان تا زمان تاثیر در محل مورد نظر باقی می ماند

هم رسان: ممکن است درمان سرطان در داخل بدن خود ما قرار داشته باشد که همان سیستم ایمنی است . تنها باید این سیستم را تقویت و تحریک کرد تا بتواند این سلول های سرکش را شناسایی و تخریب کند و این موضوعی است که در رشته ایمنی درمانی به آن پرداخته می شود. برای رسیدن به این هدف یک هیدروژل جدید ارائه شده است که می توان آن را مستقیما به محل تومور تزریق کرد و این هیدروژل در محل تومور باقی می ماند تا تاثیر داروهای ایمنی درمانی را برای مدت زمان طولانی تری آزاد شود.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، در مبارزه سلول های سرطانی و سیستم ایمنی بدن، این سیستم ایمنی است که می تواند همواره پیروز میدان باشد.
هدف از ایمنی درمانی تغییر فرصت ها و احتمالات به نفع ما است، که می تواند سیستم ایمنی بدن را به تکنیک های جدیدی برای شناسایی و کشتن سلول های سرطانی مجهز کند. این تکنیک ها اساسا شامل برداشت یک نمونه از سلول های T بیمار، تغییر و مهندسی ژنتیکی آنها برای حمله به تومورها و بازگرداندن آنها به بدن بیمار است. تکنیک های دیگر ممکن است بتوانند تنها با یک تزریق شبیه به یک واکسن سرطان این سیستم را تحریک کنند.
دی نوکلئوتید های حلقوی (CDNs) نوعی از داروهایی هستند که در درمان های ایمنی درمانی مورد استفاده قرار می گیرد و این درمان معمولا از طریق یک تزریق ساده انجام می شود. مشکل اصلی در استفاده از این دارو ها این است که دارو ها در سرتاسر بدن گسترش می یابند که این مسئله باعث تمرکز کمتر دارو در محل تومور و در نتیجه خروج سریع تر آن از بدن می شود.
در مطالعه جدیدی که توسط محققان دانشگاه رایس و مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تگزاس انجام شده، روش های حفظ داروها برای مدت زمان طولانی تر در محل تومور را مورد بررسی قرار می دهد. CDN ها به جای این که با یک محلول مایع مورد استفاده قرار گیرند، در هیدروژل های پپتید چند دامنه ای خودسامان (MDP) قرار داده می شوند. این داروها به شکل مایع برای تزریق آماده می شوند، اما پس از تزریق در داخل بدن و پیش از از بین رفتن آهسته با گذشت زمان به مواد نیمه جامد تبدیل می شوند. در این فرایند آنها CDN های ضد سرطان خود را به تدریج و با دقت آزاد می کنند. این تیم اختراع خود را STINGel نامیده اند.

« جفری هارتجرینک » سرپرست این تیم تحقیقاتی می گوید:” روش اصلی مصرف داروی CDN به صورت تزریقی است اما این کار باعث انتشار بسیار سریع دارو در سراسر بدن می شود و غلظت آن را در محل تومور به سطح بسیار پایین کاهش می دهد. اما روش STINGel با استفاده از همان مقدار داروی CDN، باعث تجمع دارو در نزدیکی تومور برای مدت زمان بیشتر می شود.”
محققان تاثیر STINGel را در یک سری از آزمایشات هم در موش ها و هم در لوله های آزمایشگاهی مورد بررسی قرار دادند. آنها موش ها را به به ۶ گروه ۱۰ تایی تقسیم کردند. یکی از این گروه ها از همان تزریق های رایج CDN را دریافت کردند. گروه دوم با کنترل کلاژن های موجود در بدن خودشان درمان شدند، در حالیکه گروه سوم همان مقدار کلاژن همراه با CDN را دریافت کردند. یک گروه STINGel را دریافت کرد که حاوی CDN در یک هیدروژل MDP بود و گروه آخر نیز MDP بدون CDN دریافت کرد.
این تیم تحقیقاتی به این نتیجه رسید که از میان گروه هایی که تنها با CDN مایع و یا کلاژن و CDN مورد معالجه قرار گرفتند، تنها ۱۰ موش توانست تا ۱۰۵ روز مقاومت کند و زنده بماند. از طرف دیگر موش های مورد معالجه با STINGel، شش موش از ۱۰ عدد به همان مقدار زنده ماندند. اما موضوع جالب این است که وقتی محققان سلول های سرطانی بیشتری را وارد بدن این موش ها کردند باز هم گروه موفق به مقابله با آنها شد. این مسئله نشان می دهد که سیستم ایمنی آنها یاد گرفته است که سلول های سرطانی را در آینده به خوبی تشخیص دهند، این شروعی امیدوارکننده در جهت یافتن یک واکسن احتمالی است.
هارتجرینک می گوید:” هیدروژل MDP محیطی مناسب برای آزاد سازی CDN فراهم می آورد که دیگر ژل ها نمی توانند با این برابری کنند. CDN که ما در این مطالعه مورد استفاده قرار دادیم، همان دارویی است که در حال حاضر در درمان های کلینیکی تزریق می شود. ما تصور می کنیم که روش STINGel این توانایی را دارد که دامنه استفاده از این داروی قوی ایمنی درمانی را به طیف وسیعی از سرطان های مقاوم گسترش دهد.”
این مطالعه در مجله Biomaterials به چاپ رسیده است.

نوشته هیدروژل ضد سرطان تا زمان تاثیر در محل مورد نظر باقی می ماند اولین بار در هم رسان پدیدار شد.

Powered by WPeMatico

روش جدید درمان فوبیا با “خواندن ذهن”

روش جدید درمان فوبیا با “خواندن ذهن”

هم رسان: دانشمندان ژاپنی و آمریکایی به تازگی سیستم جدیدی را توسعه داده اند که امید می رود با استفاده از آن بتوان افراد مبتلا به فوبیای حاد را درمان کرد. این سیستم مبتنی بر fMRI ( تصویرسازی تشدید مغناطیسی کارکردی ) است و با استفاده از آن می توان تصویری را که بیمار از آن می ترسد را دید.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، در ابتدای کار، از مغز ۳۰ فرد سالم از نظر روان شناختی در حین تماشای تصاویر مختلف حیوانات اسکن fMRI گرفته شد. دانشمندان با این کار توانستند الگوهای منحصر به فرد فعالیت مغزی مربوط به درک تصاویر موجودات را دریابند. گرچه اختلاف های فیزیولوژیکی بین شرکت کنندگان وجود داشت اما با این حال الگوهای قابل تشخیص مشترکی نیز دیده می شد.

در مرحله بعد اسکن fMRI بر روی مغز ۱۷ فرد که ترس شدیدی از حداقل دو حیوان داشتند (به عنوان مثال مار و عنکبوت) انجام شد. یک کامپیوتر اسکن های آنها را در لحظه تجزیه و تحلیل می کرد و هر بار که سیگنال های مغزی مربوط به ترس از یک موجود را تشخیص می داد (حتی اگر فرد در ناخودگاه تصویری را مجسم کرده بود)، شرکت کنندگان یک پاداش نقدی ناچیز دریافت می کردند. بدین ترتیب ، آنها دیدگاه مثبتی نسبت به حیوانات پیدا می کردند به طوری که آزمایش ها نشان می داد که پس از این از آنها ترس کمتری داشتند.
در روش های سنتی، فوبیا از طریق قرار گرفتن در موقعیت ترس یا نمایش صحنه های ترسناک درمان می شود. این کار می تواند برای بیمار بسیار ناخوشایند باشد به طوری که بسیاری از بیماران از درمان خودداری می کنند. به همین دلیل دانشمندان ابتدا الگوهای مغزی افراد سالم ذهنی را تجزیه تحلیل کردند بنابراین افراد مبتلا به فوبیا می توانستند از تماشای تصاویر حیواناتی که از آنها وحشت داشتند صرف نظر کنند.
در نهایت ، امید می رود که بتوان از این روش جدید به عنوان یک روش درمانی با ناراحتی و ترس کمتر برای بیماران فوبیا استفاده کرد.
اخیراً مقاله ای در این خصوص در مجله ی Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America منتشر شده است.

نوشته روش جدید درمان فوبیا با “خواندن ذهن” اولین بار در هم رسان پدیدار شد.

Powered by WPeMatico

امکان درمان بهتر افسردگی با یافته های جدید

امکان درمان بهتر افسردگی با یافته های جدید

هم رسان: داروهای ضد افسردگی می تواند تغییرات مثبتی را در برخی از افراد ایجاد کند اما متاسفانه این تغییرات مثبت در همه ی افراد اتفاق نمی افتد. علاوه بر این ، بیماران پس از چندین هفته استفاده از داروهای ضد افسردگی می توانند تاثیرات آن را مشاهده کنند. اکنون با وجود یافته های جدید دانشمندان Scripps Research Institute ، ممکن است امید جدیدی برای درمان افسردگی وجود داشته باشد.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، تیم تحقیقاتی اسکریپس(Scripps) به سرپرستی پروفسور «کریل مارتمیانوف» دریافته اند، پروتئین گیرنده ی موسوم به GPR158 در افراد مبتلا به اختلال افسردگی حاد افزایش می یابد.
همین یافته باعث شد تا دانشمندان آزمایشاتی را بر روی موش های آزمایشگاهی انجام دهند، برخی از این موش دارای سطح بالایی از پروتئین GPR158 و برخی از آنها فاقد آن بودند. پس از انجام آزمایشات مشخص شد، موش های آزمایشگاهی با سطح بالای GPR158 در هر دو جنس (نر و ماده) پس از قرارگیری در معرض استرس شدید رفتارهای افسردگی مشابهی را از خود بروز می دهند در حالی که موش های فاقد GPR158، همچنان رفتار معمولی داشتند.

دانشمندان متعاقباً دریافتند که پروتئین GPR158 روی مسیرهای مهم پیام رسان مربوط به تنظیم حالت خلقی در قشر پیش پیشانی مغز تاثیر می گذارد. گفتنی است ، ساز وکار دقیق صورت گرفته در این رابطه هنوز به طور کامل مشخص نشده است. با این وجود این یافته ها می تواند پاسخ این مسئله باشد که چرا برخی افراد از لحاظ ذهنی به استرس مقاوم هستند و همین مسئله در برخی موجب افسردگی می شود.
پروفسور مارتمیانوف می گوید:” گام بعدی این تحقیقات ایجاد دارویی است که بتواند این گیرنده را هدف قرار دهد.”
مقاله ای در رابطه با این تحقیق در مجله ی eLife منتشر شده است.

نوشته امکان درمان بهتر افسردگی با یافته های جدید اولین بار در هم رسان پدیدار شد.

Powered by WPeMatico

ارزیابی آسیب های عصبی بیماران دیابتی با نگاه کردن به چشم آنها

ارزیابی آسیب های عصبی بیماران دیابتی با نگاه کردن به چشم آنها

هم رسان: تقریبا نیمی از افرادی که برای بیش از ۱۰ سال از دیابت نوع ۲ رنج می برند، کاهش عملکرد عصبی را تجربه می کنند که معمولا این کاهش عملکرد از پای آنها شروع می شود. از آنجایی که این مسئله می تواند باعث زخم شدن و یا حتی قطع عضو شود، بنابراین تشخیص زمان شروع از اهمیت زیادی برخوردار است و تنها یک تست چشم می تواند برای تشخیص این اختلال کافی باشد.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، فیبرهای عصب محیطی که تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرند نه تنها در پوست وجود دارند بلکه در قرنیه چشم نیز قابل مشاهده هستند. از آنجایی که قرنیه چشم شفاف است در نتیجه بررسی آسیب این فیبرها در قرنیه بسیار راحت تر از پوست است.
تیم تحقیقاتی دانشگاه Umeå به سرپرستی پروفسور اولوف رولندسون با در نظر گرفتن این مسئله و با استفاده از یک میکروسکوپ اسکن لیزری تست های چشمی در ۸۲ نفر که همگی تقریبا ۶۹ ساله بودند انجام داد. تقریبا نیمی از این افراد مبتلا به بیماری دیابت نوع ۲ بودند.

دانشمندان با انجام این تست دریافتند که تراکم عصب قرنیه در افراد مبتلا به دیابت کمتر از افراد سالم است، و این تراکم مخصوصا در افرادی که بیش از ده سال با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند بسیار کمتر است.
این تست ها به صورت غیرتهاجمی بودند و انجام آنها تنها ده دقیقه طول کشید. همچنین این تیم موفق به ایجاد یک برنامه کامپیوتری شد که به صورت خودکار میزان آسیب عصبی را بر اساس تراکم عصب قرنیه ارزیابی می کرد.
رولندسون می گوید:” اگرچه هنوز درمانی برای این بیماری وجود ندارد، اما تشخیص اولیه تغییرات ایجاد شده در عصب ها همواره یک امتیاز به حساب می آید. بنابراین یافتن یک روش تشخیصی سریع و ایمن تا حد زیادی ارزشمند است.”
این تحقیق اخیرا در مجله Investigative Ophtalmology & Visual Science منتشر شده است.

نوشته ارزیابی آسیب های عصبی بیماران دیابتی با نگاه کردن به چشم آنها اولین بار در هم رسان پدیدار شد.

Powered by WPeMatico